اگر كه چشم گشائي صلاي عشق بر آري

چه گويمت كه رهيدن ز دام و از همه قيدي

بگوبه پيك خردهان كه عشق، برد و ربودت

عنان عقل ستاند نه صبر ماند و نه طاقت

بقاي عالم عشق است و هم روان شنو اي دل

به لحن عشق بينديشوبين سخن كه چه گويم

چنين بود چه كند عاشق وظيفه شناسي

در آستان عطا حشمت ار زند سر دعوي

در تماشاگه پاييز
برگ ريزان همه خوبي هاست
مي بريم از هم پيوند قديم
مي گريزيم از هم
سبك و سوخته برگي شده ايم
در كف باد هوا چرخنده
از كران تا به كران
سبزي و سركشي سروري نيست
وز گل يخ حتي
اثري در بغل سنگي نيست
اين همه بي برگي ؟
اين همه عرياني ؟
چه كسي باور داشت
دل غافل اينك
تويي و يك بغل انديشه كه نشخوار كني
در تماشا گه پاييز كه مي ريزد برگ

برای من نوشته، گذشته ها گذشته، تمام قصه هام هوس بود
برای او نوشتم ، برای تو هوس بود، ولی برای من نفس بود

كاشكی خبر نداشتی، دیونه نگاتم
یه مشت خاك ناچیز، افتاده ای به زیر پاتم
كاشكی صدای قلبت، نبود صدای قلبم
كاشكی نگفته بودم ، تا وقت جون دادان باهاتم

نوشته هرچه بود تموم شد، نوشتم عمر من حروم شد
نوشته رفته ای زیادم، نوشتم شمع رو به بادم
نوشته در دلم هوس مرد، نوشتم دل توی قفس مرد

كاشكی نبسته بودم، زندگیمو به چشمات
كاشكی نخورده بودم، به سادگی فریب حرفات

لعنت به من كه آسون، به یك نگات شكستم
به این دل دیونه، راه گریز و ساده بستم

دستتو بذار تو دستم، بیا فردارو بسازیم
اگه با همدیگه باشیم، میشه دنیارو بسازیم

دلخوشم به بودن تو، با تو میشه همسفر شد
میشه از جاده نترسید، میشه رفت و تازه تر شد

این مسیر  بی نهایت، گاهی سخته گاهی ساده
زندگی یعنی گذشتن، حتی با پای پیاده

دوست دارم حرف دلت رو، هر چی که باشه بدونم
اگه قولی به تو میدم، پای وعده هام بمونم